Bernardo Bertolucci'nin yönettiği 1972 yapımı Last Tango in Paris, sinema tarihinin en tartışmalı ve unutulmaz filmlerinden biridir. Film, kısa süre önce karısını intihar ederek kaybetmiş, derin bir yas ve öfke içindeki Amerikalı Paul (Marlon Brando) ile nişanlı genç Fransız Jeanne (Maria Schneider) arasında Paris'te başlayan anonim ve tutkulu bir ilişkiyi anlatır. İkili, isimlerini dahi paylaşmadan, yalnızca fiziksel yakınlığa dayalı, kuralsız bir birliktelik kurar. Paul, bu ilişkinin dış dünyadan tamamen kopuk, sadece cinselliğe odaklanan bir kaçış alanı olmasında ısrar eder.

Marlon Brando, Paul karakterine derin bir içsel acı ve kırılganlık katarken, doğaçlama anlatımıyla unutulmaz bir performans sergiler. Maria Schneider ise Jeanne'in masumiyet, merak ve nihayetinde isyanla dolu yolculuğunu ince bir hassasiyetle aktarır. Bertolucci'nin kamerası, çiftin buluştuğu boş, kasvetli dairenin atmosferini, Paris sokaklarının melankolik güzelliğiyle kontrast oluşturacak şekilde yakalar.

Film, yas, yalnızlık, özgürlük arayışı ve cinselliğin insan psikolojisi üzerindeki karmaşık etkilerini cesur ve sorgulayıcı bir dille ele alır. Dönemi için oldukça şok edici sahneler içermesiyle büyük tartışmalara yol açmış, sansürlenmiş ve hatta bazı ülkelerde yasaklanmıştır. Last Tango in Paris, sadece bir aşk veya cinsellik filmi değil, insanın en karanlık içsel çatışmalarını, kimlik bunalımını ve iletişimsizliğin yarattığı uçurumu anlatan güçlü bir dramdır. Sinema diline getirdiği cesur yaklaşım ve oyuncuların sarsıcı performansları nedeniyle izlenmesi gereken bir klasiktir.